کت و دامن آبی پر رنگ با گردن بند مروارید درشت. کلاه آبی که یک پر از آن آویزان است. رژ لب قرمز تند. به همراه کیف و کفش آبی کم رنگ. می‌تونه برای مهمانی لباس مناسبی باشه. شاید تندی رنگ لباس برای جلب توجه مناسب بوده. به نظر از آن دسته آدمهایی بوده که سعی می‌کرده جواب سوالهای فلسفی در مورد زندگی را از آدمهای بزرگ بگیره. این شاید یک جور انتقال تجربه بوده. خوب همه دنبال خوشبختی هستن. البته بهتره اینطور بیان کرد: همه دنبال تعریفی از خوشبختی هستن. اون هم یکی مثل همه آدمها. مثل همه آدمهایی که دنبال چیزی هستن. شاید آقای چاپلین هم می‌دونسته که خیلی از آدمها دنبال چیزی هستن بعد می‌رفته یه گوشه می‌ایستاده و نظاره‌گر جنب و جوش مردم می‌شده. شاید همین موقعیت نظاره‌گری باعث شده که آقای چاپلین فیلمهای ماندگار بسازه. اما در هر صورت از همه آدمهایی که دنبال چیزی هستن بالاخره جندتايي شان می‌بایست با آقای چاپلین برخورد می‌کرده‌اند. آن خانم با آن لباس آبی پر رنگ شاید یکی از همان برخوردها یا اتفاقها بوده. به نظر از موقعیتی که در مهمانی به دست آورده بوده بخوبی استفاده کرده، خودش را به آقای چاپلین رسانده و پرسیده: "آقای چاپلین به نظر شما خوشبختی چه تعریفی داره؟" آقای چاپلین البته بر خلاف فیلمهایش که مجذوب خانم‌‌های زیبا می‌شده، با وقار و رعایت ادب به آن خانم پاسخ داده:‌ "خانم محترم باید خدمتتان عرض کنم که خوشبختی فاصله بین یک بدبختی تا بدبختی دیگر است."

تا خانم بتواند پاسخ او را درک کند آقای چاپلین از او دور شده بود.

البته شاید این سوال را یک آقا پرسیده بود. شاید اصلن مراسم مهمانی در کار نبوده. اما کسی این سوال را از آقای چاپلین پرسیده و او پاسخ داده بود.